Cetkowski (Cętkowski, Centkowski) Dionizy († 1863), dowódca powstańczy. Znalazłszy się na emigracji służył zrazu w kozakach sułtańskich Michała Czajkowskiego (Sadyka Paszy) w Turcji, w końcu r. 1857, korzystając z amnestii, powrócił do Królestwa i otrzymał pozwolenie na pozostanie w kraju. W chwili wybuchu powstania styczniowego był rządcą w majątku Radzymin. W lipcu 1863 r. mianowany został dowódcą partii kawalerii, sformowanej w lesie słomińskim, składającej się ze 100 ochotników przeważnie zamożniejszej młodzieży. Dzięki doskonałemu ekwipunkowi i dostatecznemu uzbrojeniu w pałasze, lance i pistolety, nadto dzięki wyszkoleniu przez samego dowódcę, rozumiejącego dokładnie zasady partyzantki, oddział przez kilka tygodni szczęśliwie się opędzał przed przemożną siłą nieprzyjaciela na pograniczu powiatów płockiego i przasnyskiego. W czasie odpoczynku pod Drobinem (12 VIII 1863) natknął się C. na znaczniejszy oddział rosyjski, złożony z 4 rot piechoty, 2 dział, 2 szwadronów jazdy i setki kozaków. Mając tylko 80 ludzi i koni, zmęczonych kilkudniowym marszem, wybawił C. swój oddziałek od klęski zachowaniem zimnej krwi i swoją odwagą. Następnie ruszył pod Płock, zaalarmował tam załogę, potem pod Modlin w tym samym celu, wreszcie zwrócił się w przasnyski powiat, gdzie we wsi Nasierowie zatrzymał się na wypoczynek. Stąd ruszył ku Mieszkom (Osiękom), i tu 22 VIII został napadnięty przez przeważającą liczbę Moskali. Szarża kawalerii polskiej na kozaków powiodła się, atak jednak z boku szwadronu ułanów rosyjskich zmusił powstańców do odwrotu, utrudnionego kamienistym i piaszczystym terenem. Powstrzymawszy więc cofających się, C. uderzył na jazdę nieprzyjacielską. W zażartej walce znalazł śmierć wraz z adiutantami Fillebornem i Zegrzdą.

Maliszewski, Słownik (rkp. w zbiorach rapersw. Centr. B. Wojsk.); Kolumna Z., Pamiątka, II 35; Zieliński S., Bitwy i potyczki, 244, 246, 247.

Justyn Sokulski